Tag: Sint-Pieters-Leeuw

SINT-PIETERS-LEEUW / REGIO: – De Poel vzw (Centrum Persoonsgerichte Ondersteuning voor Volwassenen met een Beperking), met afdelingen in Sint-Pieters-Leeuw, Ruisbroek, Schepdaal, Ternat en Sint-Genesius-Rode is deze maand gestart met de heroriëntering van klassieke dagcentra naar unitwerking om aan alle noden/vragen tegemoet te komen in een aangepaste vorm per niveau. De mogelijkheden van de cliënt en zijn netwerk, en hierbij ook zorg op maat, staan centraal.
Bert Hendrickx, directeur van De Poel legt ons uit hoe deze “Unitwerking” in elkaar zit.

Bert Hendrickx, directeur De Poel vzw: ‘Er bestaat een enorme wachtlijst in onze sector. Dat weet iedereen die de pers een beetje volgt. En in antwoord op die wachtlijst is de overheid een nieuwe regelgeving aan het uitwerken. Die voor een deel ook al wordt toegepast. En die maakt dat de instellingen zelf veel flexibeler zullen gaan moeten optreden. Veel flexibeler en dat we ons aanbod gaan moeten aanpassen. Want wat zijn de grote wijzigingen. Vroeger werd een instelling gesubsidieerd dat men centen ontving op basis van het aantal mensen dat men opving. En dat was een dagprijs en in die dagprijs zaten je personeelskosten, etc. … Nu gaat men dat in de toekomst anders doen. Elke persoon met een beperking zal ingeschaald worden. En dat gaat zeer ver, het gaat voor de zwaar zorgbehoevenden tot bijvoorbeeld kan zijn vork alleen opheffen maar moet lepeltje per lepeltje gevoederd te worden, tot in het absurde soms. Daar staan punten tegenover. Hoe meer punten, hoe zwaarder de zorg en hoe meer centen.
Dat is de eerste wijziging een tweede wijziging is dat die centen niet naar de instellingen gaan maar naar de betrokkenen, dus de persoon met de beperking. En deze gaat als het ware zorg kopen. Die kan dan bijvoorbeeld naar hier komen en zeggen ik wil 2 dagen per week opgevangen worden in De Poel en ik heb daarbij vervoer nodig op en af naar huis. En tegenover al die vragen staan de punten, die kosten zoveel geld en de betrokkene betaalt de instelling zelf. Het is voor de instellingen er niet gemakkelijker op geworden. Dat gaat verschrikkelijk moeilijk worden. Een voordeel is, denk ik, dat de kwaliteit van het werk er niet zal onder lijden en gaat het de gebruiker ten goede komen. Want die gaat 2 of 3 dagen naar hier kunnen komen om in de keuken te werken en die gaat naar een andere instelling voor iets anders. Dat is zoals met de schoolgaande jeugd. De mensen gaan voor hun dochter of zoon kijken naar welke school stuur ik hen en op een bepaald moment heb je beslist die school is de beste voor haar / hem dus daar gaat uw kind naartoe. Wel dat is voor de ouders of wettelijk vertegenwoordigers van onze mensen hier ook zo. Die gaan naar een aantal instellingen zien waar kan hij het beste opgevangen worden. En daar gaan ze naartoe gaan. In die zin gaat dat de kwaliteit ook ten goede komen.
Maar dat verondersteld natuurlijk dat deze instellingen een aantal investeringen gaan moeten doen. Om dat aanbod te gaan diversifiëren. Bijvoorbeeld wij hebben nu al iemand die naar De Poel komt 2 namiddagen per week enkel en alleen om aan het artistiek atelier deel te nemen om te kunnen schilderen en voor de rest gaat die elders gaan. Als dat systeem gaat ingeburgerd worden en gaat veralgemeent zijn, dan is het evident dat de vragen van onze doelgroep meer gediversifieerd gaan zijn dan nu en dat wij ons aanbod daaraan zullen moeten aanpassen.
Aanpassing van ons aanbod, dat gaan we niet in onze 3 dagcentra Sint-Pieters-Leeuw, Schepdaal en Sint-Genesius-Rode kunnen doen want dit vraagt investeringen, kosten,… Daarom hebben we onze grote groep van de dag-verblijvers ingedeeld in 3 niveau groepen.
Arbeid, degene die arbeid kunnen het hoogste niveau , dat zijn de mensen die vroeger vrij probleemloos naar de beschutte werkplaats konden. Maar die productienorm wordt continu naar omhoog gedreven waardoor ze daar uit de boot vallen en nu beroep doen op een dagcentrum.
Maar als je in onze nieuwe computerklas kijkt zitten daar naar onze normen, wij die al jaren in deze branche zitten toch nog al wat verstandelijke mogelijkheden. Want er is heel wat evolutie. 10 jaar geleden hadden we niet moeten beginnen met een computerklas want niemand zou kunnen volgen hebben en nu wel. Want dat zijn mensen die vroeger naar de beschutte werkplaats konden maar die daar de druk niet aan konden . Dus zo’n computerklas kunnen we op 1 plaats organiseren .
Waarom hebben we dat gedaan? Omdat we zeggen, het is eigenlijk de bedoeling van een dagcentrum om meer en meer vormen van arbeid aan te bieden waar tussen aanhalingstekens de toegevoegde economische waarde van in vraag kan gesteld worden maar waar er wel een toegevoegde waarde is! Er is een toegevoegde waarde als onze mensen wekelijks de politiewagens in Sint-Pieters-Leeuw gaan wassen. Het is een toegevoegde waarde want de politie kan ondertussen ander werk doen dan haar auto’s kuisen. En onze gasten doen iets zinvols en iets nuttigs.
Een aantal van onze mensen gaan wekelijks met hun begeleider een stukje tuinonderhoud doen in het Provinciedomein in Huizingen, dat heeft zijn waarde. Wij zullen wat arbeid betreft een productie eenheid maken. Waar ze oa. Confituur zullen maken. Nu worden er op jaarbasis 300 à 400 confituur potjes gemaakt in de toekomst zal dat in die arbeidsplaats 3000 à 4000 zijn. Op jaarbasis en olie met kruiden, pralines advocaat,… die moeten verkocht kunnen worden. Dat betekent dat ons publiek dat daar zal werken in die productie eenheid niet zullen werken met een prestatiedruk van ze moeten zoveel halen maar het moeten verkoopbare producten zijn. Het moet kwalitatief ok zijn want zij kunnen dat! Want we moeten hen niet heel hun leven als sukkelaars behandelen die niks kunnen. Er mogen eisen aan onze mensen gesteld worden en dat zullen we ook doen. Zodat als u ooit bij ons een pot confituur komt kopen dan is dat niet omdat dat van mensen met een beperking is maar omdat je die confituur lekker vindt en wil eten! Dat is de bedoeling. Dus dat zijn vormen van arbeid.
En hier in Leeuw hebben we de vorming dan eigenlijk . Het leren werken in zo’n arbeidsomgeving zoals hier in het houtatelier en de keuken. ’

Stef Van Cauter, coördinator De Poel : ‘We zijn nu ook voor onszelf in een leer fase qua unitwerking. We zijn nu 3 weken bezig en we merken dat het loopt al zijn er enkele problemen bij het vervoer. Het interne vervoer tussen de units daar is heel wat gepuzzeld om dat te laten lukken en dat gaat nu. Maar het probleem is dat je met 14 mini-busjes rijdt maar vanaf het moment dat op één traject een probleem is is dat een schakel uit de ketting en krijg je natuurlijk een domino effect.‘
Bert Hendrickx, directeur De Poel vzw: ‘Tot voor kort was er voor iedereen van het dagcentrum een deur aan deur transport. Ik zeg dit al 2à3 jaar dit is niet eeuwig en altijd houdbaar. Het vervoer, de tijd dat de mensen onderweg zijn, de drukte dat kan gewoon niet meer. We kunnen geen deur aan deur transport voor iedereen meer blijven doen. We kunnen dat wel blijven doen voor degene die daar echt nood aan hebben. Er zijn er een aantal bij wie men perfect kan aanleren om met het openbaar vervoer te komen of die perfect kunnen leren om naar een halte te gaan. Moesten we ons vervoer kunnen organiseren met haltes ipv deur aan deur dan zouden we heel veel geholpen zijn.
In Schepdaal zijn er zelf enkele die met de fiets naar het dagcentrum daar komen.
We zoeken ook sponsoring om op onze centrale administratie een computer te hebben die een GPS systeem kan aansturen zodat als de bus van A naar C moet omdat B wegvalt dat de GPS in de bus steeds de kortste weg naar zijn volgende stop krijgt doorgestuurd naar gelang welke gasten hij die dag moet ophalen. Zodat je de route op elk moment kan aanpassen zonder veel telefoons te moeten doen.’

Vzw De Poel heeft elk jaar nood aan 275.000 euro schenkingen om goede werking te kunnen garanderen.

Bert Hendrickx, directeur De Poel vzw: ‘ In het oude systeem waar we nu nog in zitten hebben wij met onze 3 dagcentra een erkenning voor 112 maar met een reële bezetting van 140 personen. Want iemand die 2 dagen komt en iemand die drie dagen komt is voor onze overheid 1 persoon. Zo komen we nu reeds aan 140 hoofden voor dezelfde subsidies. Maar je moet wel 20 meer (140-120=20) huisbezoeken afleggen, handelingsplannen opstellen, je busdiensten aanpassen want degene van 2 dagen woont niet op dezelfde plaats als de persoon van 3 dagen. Al die extra’s wordt je niet voor gesubsidieerd. Dus dat is echt wel een probleem ja.

De totale kost van De Poel op jaarbasis daarvan moeten wij 5% van dat bedrag nu al verdienen met spaghettikermissen, … En 5% als je dat in procenten uitdrukt is dat niet overdreven maar in absolute cijfers , ik vertel geen geheimen want onze cijfers van de boekhouding worden jaarlijks gepubliceerd . De Poel kost 5, 5 miljoen euro. 5% dat is 275000 euro die elk jaar opnieuw dienen gegenereerd worden op die manier van eetkermissen en schenkingen.’

Bert Hendrickx, directeur De Poel vzw heeft ook reeds toekomst ideeën :

‘ Waar zitten de noden in onze sector? – Een dak boven ons hoofd, een bed en een tafel om te eten,… dat is voor vele ouders van onze gasten de vraag. Dus we moeten ook beginnen denken aan wonen. Zo zijn we begonnen met reeds enkele contacten te leggen en goodwill creëren bij sociale huisvestingsmaatschappijen om eens dat de unitwerking verder gevorderd is dan gaan we aan reële woonproblematiek gaan werken. Er gaan woningen moeten komen. Het zit nog in de beginfase en er is nog heel veel werk, maar niet hopeloos.‘

Meer info over vzw De Poel: www.vzwdepoel.be
Zie ook ons artikel: Dankzij schenkingen heeft vzw De Poel een computerklas en nieuwe keuken

Wilt u De Poel steunen?

Dan kan u een gift doen via het nummer BE42 7795 9092 6054 met vermelding “De Poel”.

Voor giften vanaf 40 euro ontvangt u een fiscaal attest.